Category: ποίηση


ΜΠΕΡΔΕΥΟΜΑΙ

 

Μπερδεύομαι, ρε παιδιά, μπερδεύομαι

Ποιο είναι το σωστό;

Ποιο είναι το λάθος;

Και δεν σας το κρύβω, ήμουν καλός μαθητής

 

Σωστό είναι αυτό, που πιστεύουν οι πολλοί;

Σωστό είναι αυτό που λένε οι νόμοι ;

Σωστό είναι αυτό που πιστεύει ο δυνατός;

Ή μήπως δεν υπάρχει σωστό και λάθος;

 

Μπερδεύομαι, ρε παιδιά, μπερδεύομαι

Ποιο είναι το σωστό;

Ποιο είναι το λάθος;

Και δεν σας το κρύβω, ήμουν καλός μαθητής

 

Σωστό είναι αυτό που μου λέει το μυαλό;

Σωστό είναι αυτό που λέει η καρδιά μου;

Σωστό είναι αυτό που ονειρεύτηκα;

Ή μήπως δεν υπάρχει σωστό και λάθος;

 

Μπερδεύομαι, ρε παιδιά, μπερδεύομαι

Ποιο είναι το σωστό;

Ποιο είναι το λάθος;

Και δεν σας το κρύβω, ήμουν καλός μαθητής

 

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ 03/03/2011

ΚΑΝΕ – ποίημα

ΚΑΝΕ

 

Κάνε τη μέρα μου ξεχωριστή

Μια καλημέρα φτάνει

Άντε κι ένα χαμόγελο

Ένα αγκάλιασμα ψυχής

 

Κάνε τη μέρα μου ξεχωριστή

Δεν χρειάζονται πολλά

Φτάνει να το θέλεις

Και θα φανεί

 

Αν με κάνεις να πετάξω

Θα είναι μια ξεχωριστή μέρα

Αν με κάνεις να χορέψω

Θα είναι μια ξεχωριστή μέρα

 

Κάνε τη μέρα μου ξεχωριστή

Δείξε μου, ότι με σκέπτεσαι

Και αυτό φτάνει

Και που ξέρεις, ίσως

 

Κάνε τη μέρα μου ξεχωριστή

Κάνοντας και τη δική σου

Μ ένα χαμόγελο

Ένα αγκάλιασμα ψυχής

 

Κι αν πετάξουμε

Θα είναι μια ξεχωριστή μέρα

Κι αν χορέψουμε

Θα είναι μια ξεχωριστή μέρα

 

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ 27/02/2011

Σ ΑΝΑΖΗΤΩ – ποίημα

Σ ΑΝΑΖΗΤΩ

 

Σ αναζητώ, έχοντας στο μυαλό

Μόνο μια φωτογραφία σου

Που είδα και κατάλαβα

Ότι αξίζει η αναζήτηση

 

Σ αναζητώ και φαντάζομαι

Δυο ψυχές απελευθερωμένες

Να παίζουν

Στο λιβάδι της ζωής

 

Σ αναζητώ ξέροντας

Ότι μπορεί να είναι

Ένα παιχνίδι της φαντασίας

Αλλά είναι, τόσο όμορφο!

 

Σ αναζητώ χωρίς να ξέρω

Αν με πρόσεξες κι εσύ

Αλλά τι σημασία έχει;

Μου αρκεί που σε πρόσεξα εγώ

 

Σ αναζητώ στο όνειρο

Εκεί που όλα είναι πιο εύκολα

Σ αναζητώ στην καθημερινότητα

Κάνοντας όνειρα

 

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ 30/01/2011

 

ΓΕΝΕΘΛΙΑ Α – ποίημα

ΓΕΝΕΘΛΙΑ Α

 

Σαν σήμερα γεννήθηκες

Περάσαν κιόλας τρία χρόνια

Π άνοιξες τα ματάκια σου

Και μπήκες στη ζωή

 

Οι μοίρες που σε μοίραναν

Χαίρονται που σε βλέπουν

Γιατί η κάθε μέρα που περνά

Σε κάνει και πιο δυνατή

 

Κάθε πρωί σηκώνεσαι

Και με χαρά πηγαίνεις

Στους φίλους που σε προσμένουνε

Να παίξετε μαζί

 

Ζουζούνι μου μη βιάζεσαι

Και συ θα μεγαλώσεις

Ζήσε την ηλικία σου

Χόρτασε τη ζωή

 

Κεράκια σε λίγο θ ανάψουνε

Πάρε βαθιά ανάσα και σβήστα

Να τα εκατοστίσεις, σου εύχομαι

Και να ζήσεις μια υπέροχη ζωή

 

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ 22/01/2011

 

ΦΟΒΑΜΑΙ – ποίημα

ΦΟΒΑΜΑΙ

 

Φοβάμαι να σου ζητήσω

Πράγματα που μπορεί να πονέσουν

Αλλά δεν μπορώ, να σου κρύψω

Ότι τα θέλω

 

Φοβάμαι να σου ζητήσω

Να πετάξουμε στα ουράνια

Γιατί ξέρω τον πόνο του πεσίματος

Τον έχω νοιώσει

 

Αν φοβάσαι κι εσύ!

Έλα με βήματα δειλά, να δοκιμάσουμε

Σκαλί το σκαλί μπορεί

Κάποτε να φτάσουμε

 

Φοβάμαι, μα δεν το δείχνω

Δεν θέλω να με πούνε δειλό

Αλλά απ την άλλη μεριά σκέπτομαι

Καλλίτερα δειλός παρά ψεύτης

 

Φοβάμαι να σου ζητήσω

Αλλά φοβάμαι και το χάσιμο της ευκαιρίας

Και το δίλημμα παραμένει

Φόβος ή πόνος;

 

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ 21/01/2011

Η ΠΑΛΗ – ποίημα

Η ΠΑΛΗ

 Και παλεύει, ο εγωισμός με την επιθυμία

Έναν αγώνα που φαντάζει άνισος

Γιατί ο εγωισμός διαθέτει πανοπλία

Ενώ η επιθυμία είναι άοπλη

 

Κι όλοι στοιχηματίζουν υπέρ του εγωισμού

Χωρίς να ξέρουν τη δύναμη της επιθυμίας

Και η μάχη ενώ ένοιαζε άνιση

Εξελίσσεται σε ντέρμπυ

 

Γιατί κι ο εγωισμός επιθυμεί

Κάποια στιγμή να νοιώσει ένα χάδι

Κι αυτό για να γίνει

Πρέπει να νικηθεί από την επιθυμία

 

Και ενώ η πάλη συνεχίζεται

Ο εγωισμός σκέπτεται, μήπως είναι η ευκαιρία;

Να αγνοήσει τη χαρά της νίκης

Και να γευτεί τη χαρά της ήττας;

 

Και ο αγώνας συνεχίζεται

Και όλοι περιμένουν το τέλος

Τα στοιχήματα συσσωρεύονται

Αλλά ο αγώνας ως φαίνεται, θα κρατήσει μια ζωή

 

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ 16/01/2011

ΠΟΣΟ ΣΕ ΘΕΛΩ – ποίημα

ΤΟ ΚΛΕΜΜΕΝΟ ΦΙΛΙ

 

Προσπάθησα να σε φιλήσω

Και με είπες κλέφτη

Αλλά νόμισα, ότι το ήθελες κι εσύ

Το είδα μες τα λαμπερά σου μάτια

Αλλά δεν πρόσεξα τον εγωισμό σου

 

Με είπες κλέφτη

Αλλά κάνεις λάθος

Δεν είμαι κλέφτης, ούτε αφελής

Απλά δεν υπολόγισα τα προσχήματα

Όπως νομίζω, ότι έκανες εσύ

 

Ναι ήταν νωρίς, το ξέρω

Αλλά ο πόθος, τον χρόνο δεν κοιτά

Όταν αντικρίζεις δυο χείλια που τα θέλεις

Χάνεις κάθε λογική, αφήνεις τα προσχήματα

Παίρνεις θάρρος και τα προσκυνάς

 

Προσπάθησα να σε φιλήσω

Και με είπες κλέφτη

Κι έτσι τελείωσε κι η ιστορία αυτή

Τι έμεινε; Ίσως τίποτα

Ίσως όμως μια θύμηση τόσο λυτρωτική

 

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ 10/01/2011

Ο ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΗΣ – ποίημα

Ο ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΗΣ

 

Ναι ρε, είμαι πρωταγωνιστής, σ αυτό το έργο

Κι αν δεν σ αρέσει, μην παίζεις

Όχι δεν διαπραγματεύομαι την τιμή

Όποιος θέλει, θα παίξει για την τιμή των όπλων

 

Το σενάριο δεν είναι γνωστό

Γράφεται κάθε μέρα

Κι αν δεν αντέχεις τις εκπλήξεις

Κάτσε στ αυγά σου και άσε μας να παίξουμε

 

Τι εσύ θέλεις ρόλο πρωταγωνίστριας;

Να το συζητήσουμε

Πρώτα απ όλα πρέπει να δεχτείς, ότι αυτή είναι η ζωή μου

Και άρα πάντα θα είμαι πρωταγωνιστής

 

Τι; το ξέρεις! Και θέλεις και ρόλο συμπαραγωγού;

Κάτσε χοντραίνει το παιχνίδι

Θέλεις δηλαδή συμμετοχή στα κέρδη ή τις ζημιές;

Αυτό ισοδυναμεί με τάτσι μίτσι κότσι

 

Άντε και το δεχτήκαμε

Ποιανού το όνομα θα είναι πρώτο. Το δικό μου;

Το υπογράφεις; Ή μετά θα ψαχνόμαστε;

Και πρόσεξε! Ξέρεις τι λένε για την υπογραφή

 

Τέλος πάντων, ας το επιχειρήσουμε

Μια ταινία είναι

Τι κι αν κρατάει μια ζωή

Στο τέλος θα μετρήσουμε κέρδη ή ζημιές

 

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ 02/01/2011